2008 წლის აგვისტო MOLISAN-ის შექმნის ისტორიაში ერთ-ერთ საკვანძო ეტაპად იქცა.
2008 წლის აგვისტოს დასაწყისში ოჯახთან ერთად საჩხერეში, სოფელ ნიგვზარაში, ჩვენს ახლო მეგობრებთან ვიმყოფებოდი. იქ ხუთ ბავშვთან ერთად ჩვეულებრივ საზაფხულო დასასვენებლად ჩავედით და მალე სახლში დაბრუნებას ვგეგმავდით.
8 აგვისტოს ომი დაიწყო.
ჩვეული ცხოვრება რამდენიმე საათში შეიცვალა. საომარი მოქმედებების შესახებ ახალი ამბები, გზებზე არსებული ვითარების შესახებ ურთიერთგამომრიცხავი ინფორმაცია, მუდმივი სატელეფონო ზარები, ახლობლებზე ნერვიულობა და სრული გაურკვევლობა — არავინ იცოდა, რა მოხდებოდა შემდეგ.
ხუთ ბავშვთან ერთად ფაქტობრივად სახლს მოვწყდით.
ასეთ ვითარებაში მთელი ყურადღება, ბუნებრივია, ბავშვებზე იყო გადატანილი. საჭირო იყო სიმშვიდის შენარჩუნება, ახალი ამბების თვალყურის დევნება, იმის გარკვევა, რომელი გზები იყო უსაფრთხო და საერთოდ როდის იქნებოდა სახლში დაბრუნების შესაძლებლობა.
მაგრამ ორგანიზმი მიმდინარე მოვლენებს თავისებურად რეაგირებდა.
სწორედ იმ დღეებში, ძლიერი სტრესის ფონზე, ფეხზე ტროფიკული წყლული გამიჩნდა.
ეს ჩემთვის კიდევ ერთი, უკვე ძალიან პირადი პრობლემა გახდა. მესმოდა, რომ ასეთი ჭრილობები შეიძლება დიდხანს არ შეხორცდეს, განმეორდეს, თანდათან გაიზარდოს და დროთა განმავლობაში ადამიანის ცხოვრების მუდმივ ნაწილად იქცეს.
ამას შეგუებას არ ვაპირებდი.
ომის დასრულების შემდეგ ბავშვებთან ერთად მშვიდობიანად დავბრუნდით სახლში. მაგრამ ჩემთან ერთად სახლში დაბრუნდა პრობლემაც, რომელიც მანამდე არ მქონია.
ასე დაიწყო ახალი სამუშაო.
დავიწყე ქრონიკული ჭრილობების, ქსოვილების გაწმენდისა და აღდგენის პროცესების შესახებ ხელმისაწვდომი ინფორმაციის შესწავლა, სხვადასხვა კომპონენტის თვისებების ანალიზი და საკუთარი ჭრილობის მოვლისთვის საშუალების პირველი ვარიანტების შექმნა.
ეს არ ყოფილა მომენტი, როდესაც მზა ფორმულა ერთბაშად გაჩნდა. ყველაფერი თანდათან ვითარდებოდა.
ძიება. პირველი ცდა. ჭრილობის მდგომარეობაზე დაკვირვება. შემადგენლობის კორექტირება. ახალი ცდა. და ისევ დაკვირვება.
საკუთარი ჭრილობა ჩემთვის იმ შემთხვევად იქცა, რომელზეც უშუალოდ ვხედავდი მიმდინარე ცვლილებებს და ვხვდებოდი, რა მიმართულებით უნდა გამეგრძელებინა მუშაობა.
თანდათან გამოჩნდა შემადგენლობის ვარიანტი, რომლის გამოყენებისას ჭრილობის მდგომარეობამ უკეთესობისკენ ცვლილება დაიწყო. მისი გამოყენება გავაგრძელე, პარალელურად ვაკვირდებოდი დინამიკას და ვაკორექტირებდი საშუალებას.
ჭრილობამ გაწმენდა დაიწყო, მისი მდგომარეობა უმჯობესდებოდა, შემდეგ კი დეფექტის თანდათანობითი დახურვა დაიწყო.
ეს იყო პირველი შედეგი, რომელმაც მუშაობის გაგრძელების საფუძველი მომცა.
საბოლოოდ ჩემი ტროფიკული წყლული სრულად შეხორცდა, სანამ მნიშვნელოვნად გაზრდას მოასწრებდა.
მის ადგილას მხოლოდ მცირე პიგმენტური ლაქა დარჩა. ის დღემდე შემომრჩა.
ბევრი წელი გავიდა, მაგრამ საკმარისია მას შევხედო — და კვლავ 2008 წლის აგვისტო მახსენდება.
თუმცა საკუთარი ჭრილობის შეხორცება ამ ისტორიის დასასრული კი არა, მისი დასაწყისი აღმოჩნდა.
ერთი პირადი შემთხვევა, როგორი დამაჯერებელიც არ უნდა ჩანდეს ადამიანს, რომელიც შედეგს საკუთარ თავზე ხედავს, არ შეიძლება საკმარისი საფუძველი იყოს საშუალების შესაძლებლობების შესახებ დასკვნების გასაკეთებლად.
ამიტომ მუშაობა გაგრძელდა.
შემადგენლობა იხვეწებოდა, გროვდებოდა მისი გამოყენების გამოცდილება კანის სხვადასხვა დაზიანებისა და ხანგრძლივად არსებული ჭრილობების დროს. თანდათან საშუალების გამოყენება სხვა ადამიანებმაც დაიწყეს.
და გაჩნდა სხვა ისტორიებიც.
ჩვენ დავიწყეთ ჭრილობების დინამიკის ფოტოების, პაციენტებისა და მათი ახლობლების შეტყობინებების მიღება, შემდეგ კი — წერილების იმ ადამიანებისგან, რომლებიც მანამდე საკუთარ პრობლემას თვეებისა და წლების განმავლობაში ებრძოდნენ. ზოგი წლების განმავლობაში არსებულ ჭრილობებზე გვიყვებოდა, ცალკეულ შემთხვევებში კი — ათწლეულების განმავლობაში.
სწორედ ამ დაკვირვებებმა თანდათან აჩვენა, რომ გადაწყვეტილება, რომელიც თავდაპირველად ჩემი საკუთარი ჭრილობისთვის იქმნებოდა, ერთი პირადი შემთხვევის ფარგლებს ბევრად გასცდა და მოთხოვნადი აღმოჩნდა.
ასე ჩამოყალიბდა მიმართულება, რომელიც დღეს წარმოდგენილია როგორც:
MOLISAN — SKIN & WOUND CARE SOLUTION.
მისი ისტორია არ დაწყებულა მარკეტინგული კვლევით და არც კიდევ ერთი პროდუქტის გამოშვების გადაწყვეტილებით.
ის დაიწყო 2008 წლის აგვისტოში — ომით, ძლიერი სტრესით და ფეხზე პატარა ჭრილობით, რომელსაც არ შევეგუე.
შემდეგ ყველაფერი ისე განვითარდა, როგორც MOLISAN-ის ისტორიაში მოგვიანებით არაერთხელ მოხდა:
ჩნდებოდა რეალური პრობლემა;
პრობლემა გამოსავლის ძიებას მაიძულებდა;
პირველი შედეგები შემდგომ შემოწმებასა და სრულყოფას მოითხოვდა;
ხოლო თავდაპირველად საკუთარი თავისა და ოჯახისათვის ნაპოვნი გადაწყვეტა დროთა განმავლობაში სხვა ადამიანებსაც ეხმარებოდა.
ზოგჯერ დიდი ისტორიის დასაწყისი ძალიან პატარა რამაა.
ჩემს შემთხვევაში ასეთ შეხსენებად დღემდე რჩება ფეხზე პატარა პიგმენტური ლაქა — იმ ჭრილობისა და 2008 წლის იმ აგვისტოს კვალი.
დავით თომაძე
MOLISAN-ის დამფუძნებელი